Bu gecə saxtakarlığın, gülümsəyən maskaların və daxili təzadlarımızın şərəfinə içirik.
Dillərdə gəzən müqəddəs kəlmələrlə əməllərin üst-üstə düşmədiyi, mahiyyətin forma içində boğulduğu bir dövrün şahidləriyik. İmanı zəif olsa da, qəlbinin dərinliyində Uca Yaradana təmiz bir sevgi daşıyanlara içək ilk badəni. Çünki onlar riyakarlıq eləmir; zəifliklərini dərk edir, amma sevgilərində səmimidirlər. Onların duaları bəzən pıçıldanır, bəzən də lal susqunluqda itir, lakin içində heç bir nümayiş yoxdur.
İkinci badəni isə Cümə namazına tələsən, addımları ilə mömin görünüşü yaradan, lakin məscidin qapısından çıxan kimi həyatını imansızcasına, başqalarının haqqını tapdalayaraq yaşayanlara içək. Bu, bir məhkəmə deyil, bir təəssüf badəsidir. İbadəti vicdanın təsəllisinə, dini isə sadəcə bir geyimə çevirənlərin faciəsinə içirik. Onlar ibadətin mahiyyətini unudub, onu sadəcə formal bir rrituala çeviriblər.
Və növbəti badə… Məscid həyətinə qədəm basmayan, Cümə gününün müqəddəsliyini bəlkə də təqvimdə izləməyən, lakin ömrünü səssiz-səmirsiz yaxşı əməllərə həsr edənlərədir. Bir yetimin başını tumarlayan, bir acı doyduran, heç kimin görmədiyi yerdə ədaləti qoruyan insanlara. Onların səcdəsi bəlkə də xalı üstündə deyil, bir insanın qəlbini sevindirdiyi andadır.
Nə oldu bize? Harada itirdik tərəzidəki o incə müvazinəti?
Biz formanı məzmundan, zahiri batindən üstün tutduq. İmanı qəlbimizdən çıxarıb dillərə, geyimlərə, formal hərəkətlərə yüklədik. Yaxşılığı bir öhdəlik deyil, ticarət obyektinə çevirdik. Ən böyük səhvimiz insanı xarici görünüşünə, ritualına görə mühakimə edib, onun daxilindəki insanlığı görməzdən gəlməyimiz oldu. Səmimiyyəti itirdik; əvəzində isə hamının bir-birini aldatdığı, amma özünü “dindar” və ya “yaxşı” saydığı bəzəkli bir teatr səhnəsi yaratdıq.
Həyatımızda hər şeyi səhv saldıq, çünki qəlbimizin səsini unudub, kütlənin pıçıltısına qulaq asdıq. Badələr boşalır, amma suallar cavabsız qalır. Bizi xilas edəcək şey nə təkcə sözlərdir, nə də təkcə formal addımlar bizi xilas edəcək yeganə şey, itirdiyimiz o təmiz, hesabsız səmimiyyətdir.
